Soguk soguk, Nasil nefis. Gunluk sut!
Vanilyali cikolatali dehset! Portakalli cikolatali denemedim.
Category Archives: severim paylasirim
Sek coştu gene.. ;)
Filed under icatlar, iştahlı işler, severim paylasirim
Fikre bak! Kahvenizi nasıl alırsınız?
Çok kahvesever, kafeinman bir insan olarak her gittiğim yerde kahveler içerim. Genellikle sade içsem de, ortama uymak, pişirene eziyet etmemek, ya da baştan savmasına engel olmak için, benimle beraber kahve içenin siparişine uyarım. Orta ise orta içerim, şekerli derse “iki olsun” derim.
Sade kahveyi herkes her zaman düzgün pişiremiyor. Hele ki, cezve değil makine kahvesi yapmaya başladıkları zaman kafeler beni çok hayal kırıklığına uğrattılar. Kesinlikle aynı değil!
Ne yanına su geliyor artık, ne de süzdürüp koymaktan haberleri var. Blok halde kahve telvesi fincanın dibinde iki parmak, mide kaldırıyor..
Rahmetli babam eve kahve çekirdeği getirirdi, özel yeşil renkte olurdu kahve çiğken. Büyük yanmaz tavada (teflon icat olmamış mıydı, çok mu pahalıydı bilmem..) kavurmak benim görevimdi. Kokusu çıkana kadar, ağır ateşte, sürekli karıştırarak kahveyi kavurmak gerekir. Yoksa yanar, kömür olur. O güzel yağlı kokusunu salmaya başlar, rengi döner,kabukları incecik kavlar savrulmaya başlarken, “tamamdır” der kapatırım altını.
Babam alır eline pirinç kahve değirmenini,
saatle, kaşık kaşık üstteki kapaktan kahve koyar ve çeker Allah çeker. Bütün çekirdekler öğütülüp kahve olunca, iş gene bana düşer. Babamın avucunda ısınmış değirmeni açar, kavanoza aktarırım haznedeki mis kokulu kahvemizi. Küçük ocakta, küçük cezve ile tek kişilik sade kahvesini pişiririm. Köpüklendikçe ateşten alır, köpük yatıştıkça tekrar sürerim. Ta ki köpük kalmayana, kahve iyice kaynayana kadar. Çünkü, sade kahve kö-pük-süz olur!
Sonra ya cezve ile fincanı iletirim, huzurunda fincana dökerim kahvesini ya da mutfakta iyice süzdürerek, telvesinden arındırarak fincana koyar, tepside servis ederim. Tam ritüel.. O zamanlar ben kahve içmem, karşılıklı kahve höpürdetmemiz benim otuzlu yaşlarıma rastlar, nescafe-sigara-muhabbet dakikaları altın değerindedir.
Sade kahve merakım ise, rahmet-i rahmana kavuşmasından sonra gelişti. Bugünü göreydi, karşılıklı espressoları patlatır ne keyif yapardık ama.. Neyse, konumuz, kahveye bir icat katan Birsen Canbaz . Artık siparişimiz orta ise orta, sade ise sade belli olacak, masaya gelene kadar kimin ne içtiğini çoktan unutmuş garsonun “o piti piti”sine kalmayacağız.
Başarılı.
Bunu paylaş:
Filed under aile, icatlar, iştahlı işler, severim paylasirim
İBB beyaz masa, teşekkür ederim.
Kızım bana “Belediye Kendıs’ı” diyor (bkz: Candace of Phineas and Ferb ) . 155 Osman’ın yeğeniyim ben, az bile şikayet ediyorum aslında :))
Eve yakın bir sokakta bir güvenlik açığı tespit ettim. Belediyeye mail:
05/07/2013
Xxxxx sokağın köşesi çok dik ve yüksek bir duvarla çevrili, karşı yönden geleni görmeye imkan yok. Yazın sokaklar çocuk dolmaya başladı ve her an bir felaket olabilir. Bu sokağın dış köşe kısmına bir dışbükey ayna yerleştirilerek güvenli hale getirilsin istiyorum. Ya da başka bir çözüm bulunsun çünkü bu köşe çok tehlikeli. Teşekkürler
15/07/2013 cevap:
Başvuru iletinizde yer alan 1.maddedeki talebiniz, gereği için İstanbul Büyükşehir Belediyesi Ulaşım Koordinasyon Müdürlüğü yetkililerine iletilmiştir. Yapılan değerlendirme sonucu alınan cevap aşağıdaki gibidir : Bahsi geçen noktada dışbükey ayna tesis edilmesi için ilgili birimlerle yazışma yapılacaktır. Ulaşım Koordinasyon Müdürlüğü Başvurunuzda yer alan diğer hususlar hakkında gerekli işlem ve değerlendirilmeler yapıldığında, konu içeriği ile ilgili yetkili personel tarafından bilgilendirileceksiniz.
Sonuç: 20/07/2013
(örnek ayna fotosu)
Kendimi seviyorum, Belediyeye de güveniyorum :)
Ulaşım Koordinasyon Müdürlüğü’ne de emniyetimizi arttırdığı için teşekkürler.
Bunu paylaş:
05 Ağustos 2013 · 16:24
Seabell’in Geri Dönüşüm Üzerine Bilgilendirici Yazısı (*)
Evlerde geri donusumun onundeki en buyuk engel cogu zaman bu ambalajlari toplayacak duzgun yada yeterli yer olmamasi. Recycle canavari bir adamla evliyim. Reduce disindaki uc Ryi de elinden geldigince yapiyor. Eger cope attigimi gorurse copleri karistirip ayristirmaktan da cekinmiyor. Ben teorik olarak tamamen sicak bakmama ragmen eger recycle toplamak icin ayirdigim kova, kutu her nerde yapiyorsaniz dolup tasiyorsa evin girisinde yada garajda ( bodrum katta denedim olmuyor gozden irak gonulden irak meselesi) sacilmis goruntuye daha fazla dayanamayip cope atmaya basliyorum. Hakkiyla yapildiginda recycle icin gerekli alan cop biriktirmek icin gerekli alandan daha fazla. Ustelik aksam kapici recycle lari toplamiyor cople beraber. Bence yakinda evimizdeki kucuk tuvalet gibi bir alan binalarda recycle icin ayrilmaya baslayacak. Bunun ornekleri Yesil sertifikali binalarda epeydir var. Mimari bir cozum bulunup yayginlasana kadar evin bir yerinde sik ve yeterli kapasitede bir recycle istasyonu kurmak gerek. Ikea da ust uste stack edilebilen recycle kutulari gordum. Onlara bair bakmani tavsiye ederim. Ikea nin pek cok urunu gibi zekice tasarlanmis kutulari indirip kaldirmadan doldurmak mumkun. Balkonunda yer de varsa kim tutar seni artik.
Ayy cenem dustu ama son bi not :Asil recycle yapmasi gereken buyuk firmalarin recycle yapip yapmadigina dikat ederek alacagimiz urunlere karar vermemiz de onemli. Bizim alisveris aliskanliklarimiz onlarin uretim davranislarini etkileyecektir. Copun buyugunu asil onlar cikartiyorlar.
Ev ihtiyaclari icin simdilik bu ayrimi yapmak cok gercekci olmayabilir ama is yerinizde yaptiginiz yada karar yetkiniz olan buyuk alimlarda urunlerin yesil sertifikalari (cevirisini yanlis yapmis olabilirim) varmi diye sormak bile uzun vadede ciddi fark yaratabilir.
Kolay gelsin,
(*) 4R kuralı‘na yorum olarak yazılmış, yazarın izni ile buraya alınmıştır.
Bunu paylaş:
Filed under çevre, kültür, severim paylasirim
Bir başka icat yaptım!
Gün geçmiyor ki bir başka icatla hayatımı kolaylaştırmayayım. İşte size “Stor çekicisi 3000”
Stor tipi perdelerin mekanizması can sıkıcıdır. Hangi ipi çekeceğini bilemez insan. İlla ki yanlış ipi çeker, mutlaka ki karıştırır. Siz de bu dertten muzdarip misiniz? İşte çözüm :
Perdeyi yarıya kadar indirin. Tam yarıya!
Zincirin en altında kalan boncuğu ojeyle boyayın.
Storu açmak isterseniz işaretli boncuğun tarafını aşağı çekeceksiniz.
Storu kapamak isterseniz yine işaretli boncuğun tarafını aşağı çekeceksiniz.
Buyrun işte. Dertlere deva bende gene :)
Bunu paylaş:
Filed under icatlar, severim paylasirim
Bizim gözümüzden “Uyanış”
Kelime Perisi Gezi-Parkı’nda yaşananlarla ilgili olarak birşey yazmış. Ben daha iyisini ne yazabilirim ne okudum. Buraya alıyorum buyrun okuyun…
Benim gözümden “Uyanış”
Yazmayalı epey bir zaman oldu sanırım…
Herkes gibi bende Gezi Parkındaki 3-5 ağaç diye başlayıp yapılan her bir müdahale sonrasında çığ gibi büyüyen haklı baş kaldırılara kilitlendim. Gezi’ye bizzat gidemesem de elimde telefon sabahın köründen gecenin bir yarılarına kadar twitterdaydım… dualarım ordaki insanlaraydı… Gözünü , kulağını kapamış, egosunun yenememiş bir adamın elindeki gücü sonuna dek halkın üstünde kullanmaya çalışmasını ve buna rağmen çığ gibi daha çok direnerek büyüyen muhteşem bir Türk Milleti gördük… Gerçi bizim boyalı basın görmedi. Biz kendi olayımızı ya twitterdan ya yabancı basından takip edebildik…
Gezi parkı , özgürlüklerin direnşi olmanın yanısıra mizah devrimi de oldu bir yerde… Gençler tüm o saldırılara biber gazlarına mizahi uslupla o kadar güzel cevap verdiler ki…
Gönüllü avukatlar, doktorlar,tıp öğrencileri, veterinerler herkes ama herkes orada birbirine yardım için koştu…
Bi yanda 2 yıllık biber gazı stoğunu 20 günde kendi vatandaşına öldüresiye hedef alıp tüketen bir devlet, diğer taraftan gözünü kaybeden, kafasını patlatan kan revan içinde tedavisini yaptır sahalara geri koşan halk…
Bir diğer tarafta ise ortalığı sakinleştirmesi gerekirken daha çok körükleyen yöneticimsi varlıklar…
Sevgili oğlum, şu hayatta hiçbir bilgiyi sorgulamadan kabul etme.. ak derlerse niye kara değil’i sor…
Biz, bu turda, bizi ne kadar böldüklerini gördük, doğuyu batıyı, açığını kapalısını birbirine bilemişler…
Ne çok ön yargılarımızın olduğunu gördük.. insanı insan olduğu için değerlendir. türk-kürt-laz, kapalı-açık ayırımı yapma… O kafası kapalı diye baktıklarından ne akıllı insanlar çıktı, ve o başı açık diye dost sandıklarından ne hainler…
Aslında ağacını savunan bi avuç gence aldıkları emir doğrultusunda içindeki hınçla saldıran devlet baba başlattı…
O devlet babanın valisi kalkıp : “Müdahale etmeyeceğiz” dedi daha lafını bitirmeden taksimi biber gazı ile bombalamaya başladılar… gel de inan… ama sen inanma oğlum…bende sendenim güven diyene güvenme… Güvenmen gereken kişi zaten yanındadır, söylemeye gerek duymaz bile…
İşin özü ibadetse, ibadet gizli yapılır oğlum. Allah’la kul arasında gizli olmaz sadece. O’nunla arandaki ilişki de sadece Yaradan’ı ilgilendirir. Sen kendi edebinden sorumlusun.
Bu gün din din diyen insanların ülkeyi nasıl soyup soğana çevirdiği gün gibi aşikâr…
İşin özü ne biliyor musun asıl?
İşin özü insan olmak… Art niyetsiz ama saflık derecesinde değil, hoşgörülü ama vur ensesine al lokmasını boyutunda değil… kendini ezdirmeden, hakkını yedirmeden… ama başkasınınkini de yemeden hatta onunkini de yedirmeden…
Hz.Muhammed’e sormuşlar din nedir diye? Din güzel ahlâktır demiş..
İşin özü budur evlâdım…
Yıllar sonra Gezi Parkı olayları ile ilgili ne yazarlar bilmem ama bize terörist bile dediler… Teröristin yanısıra çapulcu olduk, ayyaş olduk marjinal olduk.. Lakin son kısım doğrudur biber gazı yememek için millet geceli gündüzlü Taksim’de gözlerinde deniz gözlüğü ellerinde limon, ağızlarında toz maskesi kafalarında baretle gezdiler….
Geceden sabaha kadar Taksim’de piyano çalarak direndi gençler… 3 büyük takımın taraftarları omuz omuzaydı burada..
“Durun artık” dediler peki dedik, duranadam’lar çıktı ortaya… bu seferde niye duruyorsunuz dediler. Bir çok insan yaralandı, ölen (bana göre şehit olan) gencecik çocuklar vardı.Onlar için dualar ettik, gözyaşı döktük…
Gönüllü savunma yapan avukatları yaka paça kanunsuzca gözaltına aldılar, destek veren doktorları kara listelere aldılar. Divan oteli direnişçilere kapısını açarken Starbucks kapattı, kızılkayalar kapattı, daha başka çok var. Kapısını açar gibi yapıp kendi elleriyle -onlarında özgürlüklerini savunduklarını anlayamadan aslında- kendi elleriyle teslim ettiler polislere…
Kim dost kim düşman hep birlikte gördük.
Gencecik fidanlar öldü, devletin başındakiler ne acıdır ki olayları durdurmak yerine yandaşlarını ellerinde ucu çivili sopalarla, palalara, demir çubuklarla sokağa çıksın diye teşvik etti. Vatandaşı korumakla görevli polis palalı adamı yakalayacağına sırtını sıvazladı gönderdi…
Yok artık deme…Tv’ler vermese de çekilen videolardan,sosyal medyadan gördük hepsini…
Ölen çocukların cenazesine devlet taziye yerine toma gönderdi benim ülkemde… Daha dün Ali ismail Korkmaz‘ın annesi toprağı verdi… Onu teselli eden de polis mermisiyle öldürülen Ethem Sarısülük‘ün annesiydi…
Zor zamanlardan geçiyoruz evet ama umuyorum ki herşey daha güzel olacak…Birbirimize saygı duymayı, çıkarın olmadan da bir başkası için ne yapabilirim demeyi öğreniriz umarım.
Bu yazıyı yazmadan bu bloga devam edemedim, yazmasaydım hep bişeyler eksik yada yarım olacaktı, yazmasaydım devam edemeyecektim.. .Çoğumuzun hayatı belki bizim için rutin düzeninde aksa da bir başka evde bir başka anne-babanın evladını toprağa vermiş olduğu fikrini ne kalbimden ne ruhumdan atamıyorum. Canım acıyor…
Üstelik devlet yönetimindeki insanların kendi vatandaşına yaptığı bunca zulüm varken gidip başka bir ülkenin içişlerine tavsiye vermesi, destek çıkması… Ne bileyim.. koyuyor insana.. ister istemez soruyorsun biz üvey evlat mıydık da öldü bunca genç diye?
Daha yazacak çok şey var da… Görelim mevlam neyler, neylerse güzel eyler…
Herşey güzel olacak diye düşünüp öyle olacağına inanıyorum ben…
Sizde inanın tamam mı?
Bunlar benim için konuyu özetleyen aklımda kalan linklerden bazıları …
Gezi Parkı Gerçeği -Mehtap Erel
Gezi Parkında yazılan tarih (Ayşe Arman’ın yaptığı diğer için röportajlar haizran 2013′ü seçip okuyabilirsiniz )
Bu da olayların ilk başı için… Blogcu anne Elif’ten…
Üç -beş ağaç için değil Ayrıca Elif’in blogdaki Gezi’yle ilgili diğer yazılarını da okuyun… tavsiye ederim..
Görkem’den… biber gazı yutmadım ama benimde söyleyeceklerim var
Bu da Bülent Peker’in başbakana yazdığı mektup
Not: Daha bir suru yazı var ama ne yazık ki ilk akıma gelenleri koyabildim…
Bunu paylaş:
Filed under insan olmak, severim paylasirim
Yeniden: Telgraf nasıl çekilir? Ne yazılır? – düğün tebrik telgrafı –
Daha önce 2009’da sünnet düğünü için lazım olduydu, şimdi de bir ahbabımız oğlunu evlendiriyor. Davetiye gelmiş, gidemiyoruz. Düğün için tebrik telgrafı çekiyoruz.
PTT internet adresi özellikle Explorer’de çalışıyor. Mecburen Chrome’den çıkıp Explorer’den girdim :(
Online işlemler kısmında “Telgraf” seçtim.. Şu Form çıktı:
Formu gerektiği gibi uzuuun uzun doldurdum. Belirli bir gün ve saatte teslim edilme seçeneğini de tıkladım.
Telgraf metni olarak:
“Genç çifti tebrik eder, mutluluklar dileriz. ” yazdım, yanına da benim ve eşimin adımızı ekledim.
Sonra, bir de resim ekledim. (Açılır pencereden seçip numarasını bu ekrana yazıyorsunuz)
Sonraki ekranda kredi kartından ödeme alıyor. (benim telgraf 5,40 TL tuttu. sanal kartla ödedim)-. İşlem tamam!!
Buradan sonrası tamamen deneysel…
Sonra aklıma geldi, bir tane de kendime göndermeye karar verdim.. Resim olarak da şunu seçtim:
Gayet kibar bir model..
Hepsi bu kadar, bakalım nasıl olacak?
Acele telgraf 6 saat sonra teslim oluyormuş. O yüzden kendime acele telgraf çektim : 4,80 tuttu. saat: 00:32. Ertesi gün ben daha işe gidemeden geldi telgrafım.
Siyah beyaz printerden basıp getirmişler..
Şu çıkmış (paint terk uygulama için sorry, bu kadar oldu)
Gördüğünüz gibi gayet yalap şap bir iş çıkarmış pititi. Postacının getirdiğindeki şaşkınlığı da anlatıldı.. “Kim kendi kendine telgraf çeker ki?” diye düşünmüşler, “bir yanlışlık mı var?” demiş.
Aslan çırak “ablamın bir bildiği vardır” deyip almış telgrafı.
Kendime tel çektim. STOP. Kolay gelsin. STOP.
Bunu paylaş:
Filed under araştırdım, severim paylasirim
Deli pösteki sayıyor -iii-… Dekorasyon icadım
Önceki bir ve iki numaralı yazılarımı okudunuz sanırım..
O kadar albüm boşa mı gitti sanıyorsunuz? Kapakları çerçevelettim, salonumun bir duvarını süslediler. Oldum bittim bakırı severim zaten…
:)
Hem şamdan paklandı, hem pilav yağlandı.
*-*-*-*-*-
Not: Rivayete göre eskiden, bimarhanelerde (akıl hastanesinde, delilerevinde) delilere birer pösteki (post) verir “say bakayım tüylerini” derlermiş. Deli bi sakinler, min min min tüy sayaraktan gün geçirirmiş. Bu deyim oradan gelir, gereksiz yere fazla ince iş yapmak anlamındadır.
Bunu paylaş:
Filed under ev işi, icatlar, severim paylasirim
Deli pösteki sayıyor -ii-… Aile albümü
Daha evvel de belirttiğim gibi,
“Bazen kendime şaşıyorum. Bir şeyin cılkı nasıl çıkarılır, hakikaten bu konuda uzmanım. İlla herşeyi dört başı mamur yapacağım diye delimsirek işlere kalkışıyorum.”
Bir projem de aile albümü. Hem benim hem eşimin annesinde şu eski, kabartma bakır albümlerden vardı. Siyah kartondan sayfaları ve her sayfanın arasında da beyaz pelur kağıdı olan, çok zarif çok eski çok güzel albümler. Hemen el koydum ve bağlantılı bir projeye başladım.. (onu sonra anlatcam, konu çok dağıldı)
Bir sayfa ve köşebentleri
Köşebentler (bir tanesi ters, arkasındaki ince kağıdı sıyırıp yapıştırabiliyordunuz. işin sırrı, önce fotoğrafa köşebent takmak, sonra albüme yapıştırmaktı)
Ayırma sayfası
Tabii sadece iki üç albüm var fakat en az üçüyüz dörtyüz tane de münferit fotoğraf çekmecelere, dolaplara, zarflara, poşetlere doldurulmuş vaziyette beklemekte. Ben kendi adıma tertibin düzenin sevdalısı bir insan olarak bütün fotoğraflarım albümlerde tarih sırasına göre dizili olarak bulunduruyorum. Fekat ne annem ne de kayınvaldem (ne de tanıdığım başka hiç kimse) buna vakit ayırmamışlar şimdiye kadar.
Ben de albümleri ele aldım. Öncelikle bütün fotoları söktüm. Normalde fotoğrafların köşebentlere takılı olması lazım ama, bir çok fotoğraf malesef uhuyla yapıştırılmış.:(
Resimler nemlenmiş, kenarları yıpranmış, üzerleri parmak izi dolmuş… Poşetlerde bekleyen resimlerle birleştirdim. (fotoğraf denmesi gerektiğini biliyorum, resim yazmak daha kolay kusura bakmayın) Sonra hepsini kronolojik sıraya dizdim. Çocukların büyümeleri, kıyafetlerin benzerliği, ailelerin ortak yönleri derken belli bir şablona göre düzenledim, sonra tek tek, yeni aldığım albümlere istifledim onları.
Sonra dayanamadım.. (Hem de vermeye kıyamadım, neticede çocuklarımın kültür mirası) oturup hepsini taramaya ve dijital ortama aktarmaya karar verdim.
Gittim bir tarayıcı aldım. Canon 210. 4800×4800 dpi (ne demekse?) çözünürlüğü var, çok net ve hızlı tarıyor. Renkli resimler 2 MB kadar yer kaplamakta. Çok can sıkıcı, derhal harici bir disk alıp oraya atmalıyım belki de..
Her ne ise, şu ana kadar bir albümün yarısını ele alabildim. Yaklaşık 100-120 fotoğraf bilgisayarda yerini aldı. Aileden istediğim herkesle de online olarak paylaşabiliyorum. Bu da nefis bir şey.
Herkese tavsiye ederim. Vaktiniz varsa, ve hafif deli iseniz, sabırla çok güzel bir dijital albümünüz oluyor…
Önceki bölüm: Deli pösteki sayıyor -i-
Son bölüm: Deli pösteki sayıyor -iii-
Bunu paylaş:
Filed under aile, çocuk, bilgisayar, ev işi, severim paylasirim, tertip
Deli pösteki sayıyor -i-… Aile ağacı
Bazen kendime şaşıyorum. Bir şeyin cılkı nasıl çıkarılır, hakikaten bu konuda uzmanım. İlla herşeyi dört başı mamur yapacağım diye delimsirek işlere kalkışıyorum.
Uzun zamandır yapmaya çalıştığım bir şey var. Aile ağacı…
Bu iş için myheritage sitesini kullanıyorum. Secere.org da iyidir.
Çok akraba bilmem ama şu ana kadar 176 kişi oldu. Sıksam bi bu kadar daha çıkar :))
Derhal yengelerimi arayıp aradaki boşlukları doldurmam lazım. Temel akrabaları, birinci ikinci derece yakınlarımı kendim ekledim. Facebook’tan bakıp evlenenleri, çocuğu olanları saptadım, yeni nesili de ekledim..
Aile büyüklerine danışma zamanım geldi. >Bunu son yaptığımda aileden, uzak akrabadan ölenler olduğunu öğrenmiş ve şok yaşamıştım. Haberimiz dahi olmadı :(( Allah rahmet eylesin.
Bir benim değil eşimin tarafını da ekliyorum.. Epeyce detaylı bir hale geliyor, göz kamaştırıyor…
Soyağacı işini öneririm. Şecere iyi bir şeydir. Kan da sudan ağırdır.
Sonraki bölüm: Deli pösteki sayıyor -ii-
Son bölüm: Deli pösteki sayıyor -iii-
Bunu paylaş:
Filed under aile, çocuk, insan olmak, kültür, severim paylasirim
A Blog Daire 6 