Kursat Basar’in cok sevdigim bir cumlesi vardir:
”O günlerde ve şimdi hiç peşimi bırakmayan o derin uğultu-çocukluk çağrışımları: İki çocuk bir direğe sarılmış dönüyorlar, uzakta beyaz saçlı bir kadın oturduğu yerden onlara bakıyor. Dün: o çocukların sonsuzluk duygusuyla dolu oyunları yarın: o yaşlı kadının durgun bakışı; yaşamım"
Cumartesi gecesi yemekten donmusuz. Kizim uyudu, oglum kucak istiyor.Otelin balkonuna ciktik, sezlonga uzandim, oglumu da kucagima yatirdim.
Ay henuz dolunay degil ama epeyce buyuk. Denize yansiyor, yakamozlaniyor. Butun koy ayagimizin altinda. Balkonun onundeki cam agaci mis gibi kokusunu gece kokularina karistiyor. Bahce sulanmis, toprak kokusu var havada. Astigim havlularin deniz kokusu geliyor bir yandan.
Agustos gecesinin tatli serinligi var, urpertmiyor ama gunesten sizlayan tenimize cok iyi geliyor. sag taraflarda bir tatilkoyu diskosundan michael jacksonu duyuyoruz. gencler nese icinde. bir zamanlar bizim oldugumuz gibi.
oglum annesinin gogsune sokulmus, kirpikleri birbirine gecmis, misil misil uyuyor. 90 santimcik boyuyla kucagima sigan bu tatli sey, goz acip kapayana kadar 190 santim olacak ve o zamanki bu gece, henuz eve gelmemis olacak. arkadaslari ile o diskoda yine maykil’la eglenecek. ablasina goz kulak olacak, gec saatlerde sessizce otele suzulecekler, kikirdayacaklar. ana babalarini uyandirmadan yataga sizmaya calisacaklar.
ve bizim bu gunlerimizi bilemeyecekler.
yillaca once bir agustos gecesi, annem de balkonda beni kucaklamis uyutmus muydu kim bilir?
ya anneannem, 90’larinda alzheimerle yasamayi ogrenecegeni dusunmeden, annemi gene yorgun ama mutlu bir sekilde oksamakta miydi denize bakarken??
ya buyukannem, gencecik yasinda, uc kucuk cocugunu birakip olecegini bilmeden, yavascacik ortmus muydu pikesini anneannemin???
keske anilari kaydedip saklamanin bir yolu olsa, keske saklanmis anlari devretmenin,tekrar izlemenin bir yolu bulunsa..
A Blog Daire 6 